Korte beschrijving/Annotatie

Poëtische tekst over een dochter die zich na de dood van haar moeder verhoudt tot een blijvende afstand tussen beiden. Beelden van modderkust, wrakke boot, riemen en de veerman roepen een grensgebied tussen leven en dood op. De tekst draait om uitkijken, waarnemen en het voorbijglijden van de moederfiguur stroomafwaarts. Centrale vragen zijn of afstand nog te overwinnen is, hoe betrouwbaar waarneming is, wat begrijpen kan vatten en in hoeverre kijken werkelijk toegang geeft tot wat verloren is.

Tekst achterflap

Een dode moeder, levende dochter: afstand die er altijd was nu, alleen, overwinnen – of niet? Modderkust, wrakke boot, gehavende riemen en nog geen obool op zak: ach veerman, verschijn, neem me mee, dat dit eeuwige uitkijken ophoudt. Ochtend rolde een oever bloot, ik zag hoe / stroomafwaarts, vlekkenvel, hoofddriehoek recht / boven het zwart, mijn moeder voorbijkwam. Wat is het waarnaar, of waarvoor, de dichter almaar, om en door en langs alles heen, blijft uitkijken? Hoe waar is waarnemen? Wat grijpt begrijpen? Hoe open is een oog?

Beschrijving

Een dode moeder, levende dochter: afstand die er altijd was nu, alleen, overwinnen – of niet? Modderkust, wrakke boot, gehavende riemen en nog geen obool op zak: ach veerman, verschijn, neem me mee, dat dit eeuwige uitkijken ophoudt. Ochtend rolde een oever bloot, ik zag hoe / stroomafwaarts, vlekkenvel, hoofddriehoek recht / boven het zwart, mijn moeder voorbijkwam. Wat is het waarnaar, of waarvoor, de dichter almaar, om en door en langs alles heen, blijft uitkijken? Hoe waar is waarnemen? Wat grijpt begrijpen? Hoe open is een oog?

Details