Korte beschrijving/Annotatie

Autobiografische prozatekst over de ontwikkeling van een meisje tot volwassen vrouw, gebaseerd op fragmenten uit de eigen jeugd en vroege volwassenheid. Vanuit het motto van Simone de Beauvoir onderzoekt de tekst hoe taal, begrip en zelfbeeld veranderen tussen het vierde en begin twintigste jaar. Centraal staan verwondering, lichamelijke verandering, bewustwording, verontwaardiging en geleidelijke verzoening met de rol van vrouw in de jaren zestig.

Tekst achterflap

Jeanny Jacobs (1948 Ulestraten) groeide op in het naoorlogse Zuid-Limburg. Haar loopbaan als jeugdarts in het Gooi combineerde zij met de zorg voor drie dochters.
Nadien studeerde zij filosofie en publiceerde proza en poëzie in Aan Kant (2006); Lieverlee (2011); Groene Pepers (2013); Meer dan ik te zeggen durf (2015); Van bron tot monding (2019); Een lange adem (2020); Meisje toch (2023); en Frederike (2024).

Het motto van Simone de Beauvoir (‘Je wordt niet als vrouw geboren maar tijdens het leven gemaakt’) triggert haar tot onderzoek. Daartoe legt zij het vergrootglas op haar eigen leven van het vierde tot begin twintigste jaar.
Aan de hand van anekdotische fragmenten wordt deze ontdekkingstocht herbelevend opgediept, waarbij de taal en het begrip in de tekst evolueren. Hierin poogt zij het besef van de ontwikkeling van een gender-indifferente peuter tot een volwassen vrouw te traceren. In deze reconstructie tonen opeenvolgende fasen van verwondering, lichamelijke verandering, bewustwording en verontwaardiging tot een zeker verzoening met de rol als vrouw in haar tijd. (jaren zestig,, vorige eeuw).

Beschrijving

Jeanny Jacobs (1948 Ulestraten) groeide op in het naoorlogse Zuid-Limburg. Haar loopbaan als jeugdarts in het Gooi combineerde zij met de zorg voor drie dochters.
Nadien studeerde zij filosofie en publiceerde proza en poëzie in Aan Kant (2006); Lieverlee (2011); Groene Pepers (2013); Meer dan ik te zeggen durf (2015); Van bron tot monding (2019); Een lange adem (2020); Meisje toch (2023); en Frederike (2024).

Het motto van Simone de Beauvoir (‘Je wordt niet als vrouw geboren maar tijdens het leven gemaakt’) triggert haar tot onderzoek. Daartoe legt zij het vergrootglas op haar eigen leven van het vierde tot begin twintigste jaar.
Aan de hand van anekdotische fragmenten wordt deze ontdekkingstocht herbelevend opgediept, waarbij de taal en het begrip in de tekst evolueren. Hierin poogt zij het besef van de ontwikkeling van een gender-indifferente peuter tot een volwassen vrouw te traceren. In deze reconstructie tonen opeenvolgende fasen van verwondering, lichamelijke verandering, bewustwording en verontwaardiging tot een zeker verzoening met de rol als vrouw in haar tijd. (jaren zestig,, vorige eeuw).

Details