Short description/annotation

Persoonlijke, reflectieve tekst over getekende kindertijd, Joodse herinnering en de nasleep van de Sjoa. De ik-verteller beschrijft een jeugd waarin veiligheid, troost en verbondenheid met Israël aanwezig zijn, maar ook onuitgesproken vragen en een getemperd licht. De tekst verbindt individuele herinnering met de grote geschiedenis en onderzoekt hoe een klein, persoonlijk verhaal zich losmaakt uit een collectief verleden.

Flap / cover copy

‘Het licht in mijn kindertijd was getemperd. De zon scheen, nooit helemaal voluit, maar genoeg om mij te verwarmen. Genoeg ook om de mooie dingen van het leven zichtbaar te maken, zoals het blauw-witte busje met de davidster op de schoorsteen mantel, symbool van dat de sof zich niet nog eens zou herhalen. Het geld dat wij erin stopten was voor Israël. Israël bood veiligheid. Israël bood troost. Waarom we er zelf dan niet heen gingen, bleef in het vage…’

Een klein verhaal losweken uit het grote verhaal van de alsmaar voortrazende geschiedenis, was mijn drijfveer voor het schrijven van dit boek.

Description

‘Het licht in mijn kindertijd was getemperd. De zon scheen, nooit helemaal voluit, maar genoeg om mij te verwarmen. Genoeg ook om de mooie dingen van het leven zichtbaar te maken, zoals het blauw-witte busje met de davidster op de schoorsteen mantel, symbool van dat de sof zich niet nog eens zou herhalen. Het geld dat wij erin stopten was voor Israël. Israël bood veiligheid. Israël bood troost. Waarom we er zelf dan niet heen gingen, bleef in het vage…’

Een klein verhaal losweken uit het grote verhaal van de alsmaar voortrazende geschiedenis, was mijn drijfveer voor het schrijven van dit boek.

Details