Brève description / annotation

Bundeling van korte columns waarin alledaagse observaties centraal staan. In stukjes van 150 woorden beschrijft de tekst een snel veranderende maatschappelijke context met een zachte, verwonderde blik. Onderwerpen zijn onder meer politiek, poezen, oudtantes, trends en de schoonheid van het alledaagse. De terugkerende lijn is de spanning tussen eerste indruk en werkelijkheid, en een houding waarin verwondering het wint van woede, ergernis en chagrijn.

Couverture / Jaquette

‘Ik zie mijn columns als een soort antidepressivum,’ zei Sander Donkers bij zijn afscheid als geliefd voorpaginacolumnist van de Volkskrant. Jarenlang beschreef hij met een zachte blik de snel veranderende wereld in stukjes van 150 woorden, waarin verwondering het meestal won van woede en ergernis. Volgens Donkers zelf zijn veel van die stukjes te vangen in het zinnetje: Ik dacht het, maar het was niet zo.

Over politiek en poezen, oudtantes en onnozele trends, over de schoonheid van het alledaagse en het noodzakelijke gevecht tegen chagrijn.

Description

‘Ik zie mijn columns als een soort antidepressivum,’ zei Sander Donkers bij zijn afscheid als geliefd voorpaginacolumnist van de Volkskrant. Jarenlang beschreef hij met een zachte blik de snel veranderende wereld in stukjes van 150 woorden, waarin verwondering het meestal won van woede en ergernis. Volgens Donkers zelf zijn veel van die stukjes te vangen in het zinnetje: Ik dacht het, maar het was niet zo.

Over politiek en poezen, oudtantes en onnozele trends, over de schoonheid van het alledaagse en het noodzakelijke gevecht tegen chagrijn.

Détails